Na de oorlog werden de donateurs weer opgeroepen d.m.v. een artikel in de Wageningse Courant (Woe 19-9-’45)

1946Bij het doorlezen van de notulen en jaarverslagen valt het op dat er in de laatste 65 jaar niet zo veel is veranderd. Juichende verhalen over prachtige voorstellingen, gewonnen prijzen, volle zalen en geweldige feesten worden afgewisseld door verhalen in mineur over slechte voorstellingen met weinig bezoek, teruglopende aantallen donateurs en problemen met regisseurs.

Voorjaar 1946
Het eerste stuk na de oorlog, “Een Wespennest” werd twee maal uitgevoerd,, de eerste keer voor de ruim 200 donateurs, de tweede keer voor “de ouden van dagen”.
Dit stuk was eerder opgevoerd in 1939.

1948
Het 40 jarig jubileum werd op 3 april groots gevierd. Het jubileumstuk was “De Familie Stastok”, de opvoering werd gevolgd door een groots “Bal-Masqué”. Prachtige costuums waren te zien en de jury had een zeer moeilijke taak bij de toekenning van de diverse prijzen. De coctailbar was een waar succes. Zeer vele personen waren er niet van weg te slaan. Minder prettige incidenten kwamen gelukkig niet voor.
Tot slot op 4 april “Thé Dansant”. Hoewel niet al te fit, was het grootste gedeelte der WDT hier aanwezig en ook deze middag, die zeer rustig verliep,  mag geslaagd genoemd worden.
Door het financiële tekort na het 40 jarig jubileum, werd bij de Burgemeester een verzoek gedaan om gedeeltelijke ontheffing van de vermakelijkheidsbelasting. Dit verzoek werd helaas afgewezen, evenals het verzoek om meer stoelen in de Junushoff te mogen plaatsen.
Tijdens de Jaarvergadering werden aandelen van fl. 25,– aan de leden uitgegeven, om iets aan het tekort te kunnen doen.
Van de Hogeschoolvereniging, afd. Kunstcommissie werd het volgende voorstel ontvangen. Men wilde de komende winter enige malen een beroepstoneelgezelschap of beroepsmusici laten komen. Om nu aan kapitaal te komen wordt enige bestaande toneelverenigingen hier ter stede verzocht een bedrag van f. 200,- te storten. Hierop werd afwijzend beschikt.Op 11 oktober brandde ’s avonds om kwart voor twaalf de grote zaal van Junushoff totaal uit. De repetities van WDT verschoven naar de sociëteitszaal, die gelukkig behouden bleef.
.
16 april 1951
WDT-voorzitter en medeoprichter “Oom Pim” Heidema overleed op 72-jarige leeftijd plotseling, toen hij na het reserveren van twee plaatsbewijzen in de heropende Junushoff, huiswaarts keerde.

24 april 1951
Premiere van “Drie dagen onder de levenden” in de nieuwe Junushoff. Twee plaatsen bleven onbezet, besloten werd het bal-na af te gelasten.

30 mei 1951
Mevrouw Heidema-Brunet de Rochebrune werd tot erevoorzitster van de WDT benoemd.
‘.
De nu geldende regel dat voor een voorstelling 30 dagdelen repetitie nodig zijn gold in het verleden blijkbaar niet. Op 27 augustus 1953 werd door het bestuur en de nieuwe regisseur Hans Fiege eenparig besloten tot opvoering van “Adriaan en Olivier” van Huizinga. Op 7 september was de eerste rollezing en er werd hard aan gewerkt, zodat op 7 november reeds de uitvoering kon plaats hebben. Ook in 1954 ging het snel. Op 23 september was de eerste rollezing van het blijspel “Het Witte Schaap van de Familie”, waarmee WDT op 13 november het seizoen opende. Hierbij moet wel worden aangetekend dat in die tijd twee maal per week werd gerepeteerd.

DonateursOok in 1953 werd met het jubileum weer een gekostumeerd bal georganiseerd, zoals uit deze foto blijkt.
.
.
.
.
1958 was voor WDT een erg slecht jaar, het jubileum had zoveel geld gekost dat er nog slechts. f. 37,- in kas was, dit was te weinig om een voorstelling te geven. Het aantal donateurs was geslonken tot 133 en de regisseur, de heer Fiege mocht dit jaar op doktersadvies niet meer regisseren, ook het aantal actieve spelers was met 10 erg klein. Er werd ernstig overwogen om de vereniging te liquideren, omdat er niet 2/3 van het aantal leden op de jaarvergadering aanwezig was, kon hierover niet worden gestemd. Uiteindelijk werd besloten dit jaar maar één stuk te spelen en werd de heer Sikken bereid gevonden de regie op zich te nemen voor een in februari 1959 te spelen stuk.

In de jaren vijftig waren de donateurs een belangrijke bron van inkomsten, ze betaalde f. 4,50 per jaar. In 1955 maakte het bestuur zich wel zorgen omdat het aantal donateurs daalde, van 200 in 1952 naar 174 in 1955. De leden werd verzocht om nieuwe donateurs te werven.
“Om het kastekort te verlagen wordt verder voorgesteld om zelf voor hartige hapjes te zorgen, ook omdat de consumpties in Junushoff zo slecht zijn.”
Ondanks de financieel barre tijden bleef de contributie al jaren gelijk, f. 0,50 per maand.

In 1957
probeerde de oud-regisseur, de heer Sirag, om een groep van toneelverenigingen met een overkoepelend bestuur op te richten. Het WDT bestuur was bereid om hierover eens van gedachten te wisselen maar ze wenste geen samensmelting van de diverse verenigingen.

1958
Evenals in 1948 en 1953 werd tijdens het jubileum in 1958 een bal masqué georganiseerd, in tegenstelling tot de vorige keren viel de belangstelling met ongeveer 100 mensen nu tegen. De zaalbezetting tijdens het jubileumstuk was slechts een derde, dit werd geweten aan het optreden van Toon Hermans op de televisie.

1960
In dit jaar werd met het stuk “Het huis van Mungo King”, waarvan de schrijver niet werd vermeld, meegedaan aan “de toneelwedstrijd”. Waarschijnlijk werd deze georganiseerd door de Arnhemse Courant. Hierbij werd de eerste prijs gewonnen, bestaande uit een beker, lauwertak en een bedrag in contanten.
De regisseur, Hans Fiege kreeg de regieprijs.
In 1961 werd dit herhaald met “Bekentenis” van Ronald Millar.
Met ingang van 1 juni 1961 werd de contributie voor het eerst sinds 1946 verhoogd en wel van f. 0,50 naar f. 1,00 per maand.1963
Op 22 november werd Boeing Boeing gespeeld voor de personeelsvereniging van drukkerij Veenman, de voorstelling werd in de pauze afgebroken i.v.m. de moord op president Kennedy.
1964
Ook dit jaar werd weer meegedaan aan de toneelcompetitie, in tegenstelling tot de vier voorgaande jaren, waarin steeds de eerste prijs werd gewonnen, vond de jury “Van de Brug af gezien” van Arthur Miller te hoog gegrepen voor WDT.
De contributieverhogingen volgen elkaar nu snel op, weer een verdubbeling, van
f. 1,00 naar f. 2,00, echtparen f. 3,00, alles per maand.
1966
Mevrouw  Ineke v.d. Peppel werd lid van WDT. Zij zegt zelf dat het in 1965 was. Omdat er meerdere Inekes lid waren veranderde zij haar naam in Suzanne, later Sue en nog later Sjoe. Ze speelde meerdere grandioze rollen en werd in 2008 erelid.
1967
WDT kreeg van de gemeente Wageningen toestemming om in de B.B. (=Bescherming Burgerbevolking)-kelder te repeteren. De huur, die op
f. 7,50 kwam, zou door de gemeente worden betaald.
1968
In dit jaar kreeg WDT voor het eerst structureel subsidie van de gemeente en wel f. 500,- per jaar.
1970
Frits v.d. Peppel schreef, als waarnemend secretaris zijn eerste notulen van een bestuursvergadering. Hij kon toen nog niet vermoeden dat dit uiteindelijk zou resulteren in een erelidmaatschap.
1972
Er was door verschillende mensen al vaker op aangedrongen, maar in dit jaar werd de WDT voor het eerst geregisseerd door een “beroepsregisseur” en wel Teunke Hauer (de kosten werden betaald door de WSTA). Het echtpaar Arend en Teunke Hauer (de ouders van) zou WDT nog enkele malen regisseren.
“Toen Teun Hauer voor de eerste maal op een repetitie kwam van ons was zij wel geschrokken van het spelpeil van onze groep  Zij kreeg dan ook het gevoel levensgevaarlijk aan het werk te gaan.”
1974
De financiële toestand van WDT werd gered door verschillende uitkoopjes en door het figureren van verschillende mensen bij een televisiespel van de NCRV, dit laatste bracht f. 700,- op.Daar het bal tijdens de laatste voorstelling op een fiasco uitliep, werd besloten om dit voortaan te laten vervallen..In een bestuursvergadering uitten enkele bestuursleden kritiek op de regie van Teun en Arend Hauer. “De regie doet soms wat stoffig aan en draagt teveel het karakter van regie van voor de oorlog volgens het “Handboek voor het Toneel”.
1977
In dit jaar werd een extra productie in “het Hemeltje” gespeeld en wel “Gravin Catelene” van Yeats. De regie was van Catherine ten Bruggencate, nu een van de betere Nederlandse actrices. Dit stuk was ook voor het begin van de toneelcarriere van Hanneke Riemer, nu bekend van verschillende films en tv series (Otje, Ibbeltje, Kleine Teun, Pluk van de Petteflet, Mijn Franse tante Gazeuse, Mus en Flodder).

Op de de ledenvergadering van 1977 werd een kritische  brief van Tinus de Kam behandeld, die veel stof deed opwaaien. Er zou “onvoldoende worden getracht het kreatieve talent bij de leden te ontwikkelen en uit te buiten”. Het succes van WDT “als daar al sprake van is, wordt meer gebouwd op routine dan op artistiek talent”. Technische vaardigheden en routine zouden voor WDT belangrijker zijn dan talent. Er zou sprake zijn van “het op de planken smijten van een toneelstuk, dit heeft niets te maken met kreativiteit en spelplezier…….. Het spreekt vanzelf dat alleen routiniers dit nog tot een redelijk einde kunnen brengen. Niet, omdat ze zo talentvol zijn, maar omdat ze routiniers zijn. …het stuk word veelal aangepast aan het aantal toneelrobots”.
Dit is nog maar een kleine selectie van kritiekpunten uit de brief. Tinus stelde voor om niet alleen geroutineerde spelers te selecteren omdat de repetitietijd te kort is. Verder wilde hij één grote productie in de Junushoff en een kleine productie voor kleine theaters.
Sommige leden zagen alleen maar de kritiekpunten en waren woedend, anderen zagen er wel iets in en enkele jaren later zou WDT inderdaad jaarlijks een “grote” en een “kleine” productie doen.

1983
In dit jaar werd het 75 jarig jubileum gevierd met, zoals het een toneelvereniging betaamt, veel toneel. De eerste voorstelling was “en ik dan?” van Annie M.G. Schmidt, een volgens een juryrapport zeer goed gespeelde klucht. Vervolgens werd vele malen “Hanneken Leckertant” een middeleeuwse klucht als straattoneel opgevoerd. Het hoogtepunt was “Het fantastische schoenlappersvrouwtje” van Féderico Carcia Lorca. De tijdens deze uitvoering door het NCA uitgereikte kristallen bol is, voor zover we na kunnen gaan, verdwenen.

betalen nee 29-3-2006 16-18-38

In 1984 werd “Er wordt niet betaald” van Dario Fo gespeeld, het regiedebuut van Hetty v.d. Klift. Het affiche, tevens programmakaft zijn te mooi om niet te laten zien.
De voorstelling had met grote problemen te kampen, één week voor de uitvoering kwam “De Internationale Nieuwe Scene” met dezelfde voorstelling in Junushoff, hetgeen de publieke belangstelling zeker gedrukt zal hebben. Het verschil tussen de regieopvattingen van beide voorstellingen was dermate groot dat ze elkaar eigenlijk niet in de weg zaten.

In 1985
werd op 4 mei een programma gepresenteerd van gedichten en proza in het kader van de tweede wereldoorlog. Het was een geslaagde avond, de toegang was gratis en iedere bezoeker kreeg de teksten mee. Het gebeuren viel samen met het concert dat het Toonkunstkoor ieder jaar op 4 mei gaf in de Grote Kerk. Op aandringen van de toenmalige burgemeester van Ketwich Verschuur werd in een aantal van de volgende jaren voorafgaande aan het herdenkingsconcert in de kerk een aantal gedichten voorgedragen.
Een “journalist” van de Veluwepost noemde dit eens een onderdeel van “alle rituele, ridicule paraphernalia”.
Dit ging door tot in 1988 iemand van de SGP eens goed had geluisterd of de meegeleverde tekst had gelezen. De strofe uit het gedicht “Om de graven geschaard” van Willem Barnard: “Laten wij, Jezus Christus, in godsnaam, verdomme, laten wij voorzichtig wezen, doorgaan met liefhebben, ademen, ebbe en vloed” bleek zoveel aanstoot te geven dat in de gemeenteraad zelfs werd gevraagd om de subsidie voor WDT in te trekken. Dit is gelukkig niet gebeurd.

1987
Dit jaar was de “grote productie” een eindexamenstuk van de regisseursopleiding van het GCA. De regisseuse koos voor “In het tuinhuis” van Jane Bowles een prachtig, maar moeilijk stuk. De communicatie tussen regisseuse en spelers liet soms wat te wensen over, dit leidde er toe dat een van de hoofdrolspeelsters ongeveer vijf weken voor de voorstelling haar rol teruggaf, waarop de regisseuse zei er ook mee te stoppen. Ook het aanbieden van een andere speelster kon haar niet meer op andere gedachten brengen. Dit leidde er toe dat in de toen nog resterende 4 weken Marjolein v.d. Peppel de rol overnam en Jaap v.d. Top de regie voortzette. Na ontzettend hard werken voor iedereen (alleen de eerste twee bedrijven waren gezet en de andere 2 moesten nog) werd het toch een mooie voorstelling (met een surrealistisch toneelbeeld).

1988

Sezuan 200Het 80-jarig jubileum werd begonnen met een opvoering van “De goede mens van Sezuan” van Berthold Brecht. Deze productie met ruim 20 spelers was een groot succes, zowel artistiek als wat betreft het aantal bezoekers.

.

 

.

.

.
3 d heere 5

Tijdens het leeffestival werd dat jaar het wagenspel “Drie dagen heere” met veel succes opgevoerd.

 

 

 

 

Hoer 1 Hoer 2In 1992
werd in een regie van Hanneke Riemer “De Spaanse hoer” van Hugo Claus gespeeld, een mooie voorstelling met, zoals op de foto’s is te zien, mooie toneelbeelden

 

FritsIn 1995 werd Frits v.d. Peppel benoemd tot erelid.
Hij is, bijna zonder onderbreking, meer dan 25 jaar secretaris van WDT geweest. Zijn acteurscarriere beperkte zich tot enkele figuraties, zijn belang voor de vereniging is er niet minder om.
In 1996
werd op initiatief van Martine Lans en Timmy Hartmann begonnen met een afdeling theatersport. Deze afdeling noemde zich “Liever veul bloemen” (LVB). De belangstelling was groot, er werd eerst begonnen met een cursus waarna wedstrijden werden gespeeld. Ook werden veel uitkoopjes verzorgd. In 2001 werd LVB tweede bij de Nederlandse kampioenschappen Theatersport in Rotterdam.
LVB is eigenlijk altijd een vereniging in WDT gebleven omdat toneel en theatersport toch verschillende disciplines zijn. Uiteindelijk heeft LVB er in 2005 voor gekozen om als aparte vereniging verder te gaan.

logo

In 1997 won Jandirk Bulens de wedstrijd voor het ontwerp van het nieuwe WDT logo, het wordt nog steeds intensief gebruikt.

 

 

1998
Alweer een jubileum en wel het 90-jarig. Het werd gevierd met veel activiteiten. De eerste was de opvoering van “Morgen, ik heb er geen voorstelling van” van Tennessee Williams en van “De lounge”, dit was een collage van “Nacht”van Harold Pinter en bekende toneelmonologen. Bij een van de voorstellingen was er weer een bal na met “Captain Gumbo”, voorwaar een groot succes.
In juni werd meegedaan aan het Leeffestival, in augustus was er op de markt een infostand met straattoneel en in november werd meegedaan aan het inwijdingsfeest van Junushoff.
Het éénacterfestival in oktober was, met 8 stukken een enorm succes.
In november werd het eerste stuk dat WDT in 1908 speelde, “De dochters van Haseman” weer opgevoerd. Het stuk kreeg een nieuwe titel, “Dochters (herh.)” en het werd bewerkt tot een soap. Dit, omdat de oorspronkelijke versie nogal ouderwets en gezapig aandeed. Er deden 14 spelers aan mee waaronder burgemeester Sala met een gastrol als dokter.
Al met al was dit een jubileumjaar waarop WDT met genoegen kan terugkijken.

In de jaren 2003 tot en met 2006 werd, in tegenstelling tot de voorafgaande jaren, slechts één productie per jaar gespeeld. In 2003 werd een groot en duur jubileumstuk gespeeld, waardoor er geen geld meer was voor een andere productie. Ook in de beide daaropvolgende jaren liet het budget de eenaktervoorstelling niet toe, in 2007 was dit, mede omdat in 2005 de theatersportafdeling “Liever veul bloemen” voor zichzelf was begonnen, wel weer mogelijk.

LearHet heeft bijna 100 jaar geduurd voordat WDT haar eerste Shakespeare speelde. Omdat het grootste deel van de leden vrouw was werd King Lear getransformeerd tot Queen Lear, het leverde gemengde reacties op.

 

 

In 2008 bestond WDT 100 jaar en natuurlijk werd dit feit uitbundig gevierd.

Progr 5UC tekdt

5uur

Op 1 februari werd onder het motto “Vijf uur cultuur” in de grote foyer van Junushoff een programma gepresenteerd dat bestond uit cabaret, zang, toneel en muziek. Naast WDT werd hieraan ook deelgenomen door een groot aantal oud-leden en sympathisanten. De belangstelling was groot, onder de bezoekers bevonden zich ook veel oud-leden.

 

 

Alice1

Alice2In mei werd in het Arboretum acht maal “Alice, Alice, Alice”, een bewerking van Alice Alice van Ger Beukenkamp, opgevoerd. De regie en de bewerking waren van Wouter Ribbels. De publieke belangstelling groeide per voorstelling, helaas kon de voorstelling niet worden geprolongeerd omdat “Beelden op de Berg” het park in bezit nam. De laatste voorstelling eindigde 10 minuten te vroeg omdat een geweldig onweer het spelen onmogelijk en levensgevaarlijk maakte.

Bewerking van Alice, Alice, Alice dorr Wouter Ribbels

Een bewerking van “Alice, Alice, Alice” werd onder de titel “Alice on the run” gespeeld in het kader van de kunstroute “14 Karaats”. In een bos in Wageningen Hoog werd dit op een zaterdag en zondag steeds twee maar gespeeld. Het publiek was enthousiast. Een andere bewerking van het stuk werd in de bibliotheek opgevoerd voor het 25-jarig jubileum van de BBLTHK-directeur Sjaak Driessen.

De eenakterproductie werd in september gehouden, tijdens de première werd door burgemeester van Rumond de Koninklijke Erepenning uitgereikt.
Burgem Penning

 

 

 

 

 

In november werd, evenals in 1998, een eenakterfestival gehouden, negen toneelverenigingen voerden in 3 dagen elf toneelstukken op. Het was een prachtig toneelweekend. De jury, die bestond uit Ria Eimers, Andrea Fiege en Bert Geurkink, was, evenals het publiek, van mening dat alle presentaties een hoog niveau hadden.

JURY

 

De jury, v.l.n.r. Andrea Fiege, Ria Eimers en Bert Geurkink.

 

 

OOSTERBEEK

De derde prijs was een aanmoedigingsprijs voor de twee eigen geschreven stukken van ATVO uit Oosterbeek.

 

 

WSTV

 

Lens uit Wageningen werd tweede met “Pitten” van Herman Heijermans.

 

 

WDT

WDT won zelf de eerste prijs met “Nadien” van Bert Edelenbos en Gerardjan Rijnders. De regisseur Annemiek Verhoeven en de spelers Els Ausema en Marianne Maasman waren er zo te zien erg blij mee.

JURYRAPPORT

eenakterfestival 7 t/m 9 november 2008

De jury bestaat uit:
Ria Eimers, Andrea Fiege en Bert Geurkink.

De jury heeft veel voorstellingen gezien. Wat opviel waren de hoge kwaliteit en de grote diversiteit, zowel in generaties als in genres.
De verscheidenheid reikte van de voordracht van de oudste groep, uit de rederijkerstraditie, Praedinius, via het repertoire van Herman Heijermans en dat van Vonne van der Meer, Wim T. Schippers en Gerardjan Rijnders naar eigen creaties tot en met een performance/act.
Het woord dilettant betekent amateur, oftewel: liefhebber. Alle stukken werden vol liefde gespeeld!
Speciale complimenten gaan uit naar Susanne (Sue) Leusen en Wim Snijder voor de manier waarop ze het festival presenteerden: kort, ongedwongen, informatief.
Überhaupt is het prijzenswaardig dat liefhebbers de moeite nemen
om een dergelijk festival te organiseren.

DE VOORSTELLINGEN

1. Vals alarm van Lieke de Groot
door Expansie uit Heteren

Het stuk had een mooi thema, was luchtig van toon, geestig met een leuke plot. En vooral de opening werd prachtig elementair gespeeld. Wat opviel was dat er veel herhalingen in het stuk geschreven staan. Het zou de spanningsboog ten goede komen als deze geschrapt zouden worden. Het tempo van de voorstelling was traag, wat de zorgvuldigheid ten goede kwam, maar in de loop van het verhaal zou er een andere dynamiek moeten ontstaan. Ondanks deze opmerkingen vonden wij de spelbegeleiding/regie smaakvol.

2. Weiger nooit en dans van Vonne van der Meer
door De Wilde Kastanje uit Velp

We zagen een mooi toneelbeeld, sober en to the point. De voorstelling is zorgvuldig en intelligent geregisseerd. Veel wordt aan de verbeelding overgelaten. Er is een mooie tegenstelling in de cast van de hoofdrollen met als concreet contrapunt de serveerster aan het eind. Het werd prachtig en genuanceerd gespeeld door alle drie de spelers. Mogelijk is er nog winst te behalen door het tweede gedeelte van het stuk zich nog wat meer te laten ontwikkelen en daar waar de zangeres het over het publiek heeft: de vierde wand opzij te schuiven.

3. Pitten van Herman Heijermans
door Lens uit Wageningen

De combinatie van een jonge generatie spelers en het stuk, uit begin vorig eeuw, van Heijermans vindt de jury spannend. Het ensemble speelde met lef en plezier en met volledige overgave. De voorstelling speelde zich af in een prachtig en sfeervol Heijermansdécor met als uitschieter het poëtische souffleurshok. Toneeltip van de jury: pas op met leuk doen, het is iets anders dan leuk zijn. Met het verschijnen van de sofa in het midden kreeg het stuk een theatrale kracht door de tegenstelling tussen de diva en de souffleuse.

4. Naar Innisfree van Jean Lennox Todie
door Rederijkerskamer Praedinius uit Winsum.

Allereerst een compliment voor de volheid waarmee de spelers het regieconcept uitvoeren. Het thema de verbeelding kent een naïeve spelbenadering die ons soms wel, soms niet in de ban houdt. Toneeltips:
a. Het ritme van de voorstelling is nogal gelijkmatig, probeer eens tempoverschillen aan te brengen
b. Pas op met poëzie te verwarren met ‘heiligheid’
Soms heeft de jury behoefte aan concreetheid in tekstbehandeling en situatie spelen.

5. R.I.T. van Joyce van den Berg
door ATVO uit Oosterbeek.

Een eigen creatie zowel in het schrijven als in de regie. Het stuk bevat een interessante thematiek: twee mannen/broers die niet met emoties kunnen omgaan, om specifiek te zijn: over de aanstaande dood van een van hen. Het stuk is goed geschreven en werd vlot gespeeld. Maar in het tweede gedeelte van het stuk zou het thema ‘de dood’ wat meer aanwezig kunnen zijn in spel en samenspel en die kunnen beïnvloeden. Toneeltip: bij de aanvang van het stuk, in het oefenen van de grafrede, het publiek concreet als aanwezig nemen met het openen van de vierde wand.

6. Waar gaat het over van Wim T. Schippers
door WDT uit Wageningen.

Dit stuk is een komedie; typisch Schippers. We kregen opnieuw een mooi toneelbeeld. De bezetting is sterk gecast met als spelingang: de kunst van het redeneren en absurde wendingen in de gegeven situatie. De spelers wisten de juiste toon te treffen. Tip: in het tweede gedeelte van deze geestige voorstelling zou deze zich nog wat meer kunnen ontwikkelen.

7. Nadien van Bert Edelenbosch en Gerard Jan Rijnders
door WDT uit Wageningen

Opvallend is de mooie rauw/poëtische tekst. We zagen prachtige rollen in intensief samenspel. Af en toe daalde in deze prachtige voorstelling de magie van het theater neer en werd De Wilde Wereld ineens een wijde wereld.

8. Met de billen bloot van Jimmy Deegens
door ATVO uit Oosterbeek

We zagen hier een andere kant van het spectrum: de performance/act. Een persoonlijk dilemma is authentiek uitgewerkt in dit zelfgeschreven stuk. Het werd eigenzinnig en oorspronkelijk gespeeld. Een gewaagd thema is met humor uitgewerkt in een gelijkwaardige dialoog met onze lieve heer (met fascinerend stemgeluid). Tip: het geheel zou nog aan kracht kunnen winnen door nog andere lagen aan te boren in de vertolking.

9. Hotline van Elaine May
door Mare uit Bennekom

Deze Amerikaanse komedie werd met verve gespeeld. Bij vlagen ontstond er mooi muzikaal samenspel. Het is een geestige slapstick op het kantoor, maar komedie ontstaat door een situatie totaal ernstig te nemen. Daar heeft de groep iets laten liggen meent de jury, doelend op de tragedie van het zelfmoordthema.

10. Dieptepunten van de dag en de nacht en de dag na de dood
van Esther Gerritsen bewerkt en gespeeld
door het Wagenings Werktheater

Het ruimtegebruik was inventief en smaakvol. Er ontstonden betekenisvolle beelden waaronder het koesteren van het jasje van de overledene en de echtgenoot halverwege de trap. Het tempo was gelijkmatig en de expressie iets te éénkleurig. Tip: de zorgvuldigheid die de voorstelling kenmerkt zou ontheiligd mogen worden.

11. Hartelijk gecondoleerd van George Feydeau
door de WSTV Pierrot en Colombine uit Wageningen

De overrompelende energie vol spelplezier onderstreepte de absurditeit van de situatie. Bij vlagen leverde dit iets theatraals op. Als de energie beteugeld zou worden, zou kunnen blijken dat naast het spectaculaire fysieke spel ook iets anders aan de orde kan komen: nl. dat de karakters kunnen fluisteren, aarzelen, ontsteld zijn, van elkaar houden etc.

Prijsuitreiking

De jury is tegen prijzen bij toneelspelen/theatermaken. Het gaat hier nl. niet om een wedstrijd zoals bijv. bij hardlopen.

Toch heeft de jury de opdracht om 3 prijzen uit te reiken.

De jury heeft besloten tot het uitreiken van 2 prijzen plus een aanmoedigingsprijs.

3.
Opvallend waren voor de jury de eigen creaties van ATVO uit Oosterbeek: de perfomance Met de billen bloot van Jimmy Deegens
en het zelfgeschreven toneelstuk R.I.T.

2.
Een nieuwe generatie spelers met een oud repertoirestuk, nl. Lens uit Wageningen met Pitten van Herman Heijermans.

1.
De jury heeft 3 stukken gezien die geregisseerd zijn door Annemiek Verhoeven en alledrie vielen ze op door de ambachtelijke en subtiele regie. Zonder iets af te willen doen aan de bijzondere kwaliteit van de zangeres in Weiger nooit een dans, heeft Nadien, gespeeld door WDT uit Wageningen, de jury zeer ontroerd en geraakt.